- This topic has 13 replies, 4 voices, and was last updated 17 hours, 53 minutes ago by
.
-
Posts
-
Interessant «East Indian Company» vinkling frå skaparen av Root og Oath. Regelvis greit og første test varte i 6 timar med fullføring. Ein regel purge så er me klar for omgang to.
Dette var eit mykje meir smooth spel enn det ser ut som. Det er eit kaos av roller, aktiviteter og korrupsjon. Men på ein eller annan måter så fungerer det. Kanskje det er fordi alt skjer i ein tydeleg rekkefølge. Eller at alle terning-trill fungerer etter same reglane. Eller at ting står på logiske plassar slik at det ikkje blir noko du lurer på.
Det er egentlig eit hysterisk morsomt spel der ein åler seg inn i maktposisjoner på ulike måtar som gir rom for å kome inn i endå fleire posisjonar. Kvar rolle har eit sugerøyr inn i India som går fører rett til sparekontoen til familien. Det er også eit spel om å få investeringar til å gå til “din del” av maskinen sånn at du kan gasse på med masseutnyttelse. Dette skjer mellom anna via makt gjennom aksjepostane dine eller den gongen du fekk ein forfremmelse fordi du var den einaste ledige i systemet akkurat då. Plutselig er det du som sender handelsflåten og armeen til å tjene vestsida av landet mens rivalane dine griner i aust.
Men spelet handlar ikkje om å vere ekkel. Spelet presser alle til å jobbe saman sånn at kompaniet overlever. Kollapsen er berre eit opprør unna, eller ein vond storm-sesong, eller gårsdagens ambisjonar som må finansierast med penger som ikkje finnes. Det er heller ikkje eit spel der ein speler får overtak fordi det er så mange måtar makta glipper, og på heilt tåpelege måtar.
Dette spelet er (foreløpig) ein 10ar. Korleis det stiller seg i forhold til dei andre 10arane mine gjenstår å sjå.
—Reglar, reglar, reglar…
Båtar frå provinsar
Båtar frå provinsar treng ein suksess for å bygge dei, og ein suksess for å “launche” dei.Closed orders
Når orders blir “closed” der det allerede er noko, blir filled orders flippa til closed og writers dør.Promotion
Når ein person går frå ein office til ein annan, tek han med seg alle fatigue tokens han hadde vidare også.Røde dividers
Dei raude dividerane blir brukt for å vise avgrensing mellom presidentskap ute på kartet slik at det er lettare å sjå kvar writerane skal heim igjen til.Stjerne og skraverte felt
Dei spesielle feltene på company standing og lån-tracken heng saman med deregulerings-mekanikken som ikkje var med i vårt scenario. For at deregulering skal kunne skje må ein av pawnane vere i skravert område. Det er ein avstemningsprosess på dette. Om ein pawn havner på ei stjerne skjer det uansett. Deregulering heng saman med firms-fasen og alt som har med det å gjere. Firms har også med baksida av player-boardet å gjere.Governør-failure
Når governøren har ein failure, lagar han unrest. Kan også merke at det er meint å berre bruke oransje kuber i spelet. Dei raude er for solo-speling.Mindre justering på reglar: writers overlever ute i felt sjølv om marked blir lukka eller om område går tapt.
Spelet var gøy med 4 også. Det var moro å vere chairman så lenge det varte. Eg er endå ikkje der at eg veit kva som skal til for å vinne. Men det er gøy å åle seg rundt i firmapolitikken. Det blei ikkje overraskande ein unison reaksjon når Bombay fekk spesialbehandling med ekstra penger og skip.
Dette synes eg var veldig gøy! Fordi: Eg spelte heile spelet utan å bry meg om poeng, og det er alltid eit godt teikn. Det er ganske sjeldan eg gjer. Men her var det å prøve å vere “god” i rollane eg hadde, om så god for meg sjølv, andre eller kompaniet. Det var heller ingen dødtid, og fem spelarar fungerte veldig fint. Eg trur nok ein del må skje “utanfor spelet” for optimal oppleving; slik som pengen eg gav til presidenten i Bombay i starten fordi dottera trengte ny kjole. Balansen mellom kva som er bra for kompaniet og seg sjølv var også interesseant; siste runde la eg opp til ein krig eg kunne profitere på sjølv, men samtidig to handelsavtalar som andre ville profitere på, men kompaniet ville tene mest på; me gjekk jo også langt forbi 40-merket på brettet. Om me spelte alt rett veit eg ikkje, men eg er veldig klar for ein ny runde. Som Sten Ole sa stod jo alt på brettet (av gangen, i alle fall), og med ein runde til med desse reglane, er eg klare for å utvide. Kjekt spel!
Me spelte i praksis akkurat slik reglane vil ha det til, så det er lite direkte feil å påpeike, men noko var “galt” i spelet og det har eg gjort litt research på no.
—
Reglar, reglar, reglar…
Bombay blir for stort
Problemet som me kom borti, og i følge BGG skal vere veldig usannsynlig er at imperiet Bombay blir kjempestort. Kvar flaggtype har fire småflagg og Bombay har 5 regionar rundt seg. Så det skapar eit problem når Bombay beseirer det femte landet rundt seg. Måten vi “løyste” det på var å legge inn eit placeholderflagg. Cole Wehrle har besvart problematikken ved at vi ikkje skal plassere flagg og at dette blir styrt via “limited components”-regelen i spelet. Han vedgir at dette betyr at elefant-algoritmen går litt i lås fordi då vil elefanten loope i angrep mot same regionen fram til veldig spesielle events kjem fram. Eventsystemet går altså nesten i vranglås med offisielle reglar. Cole Wehrle foretrekker at spelet kan ha dette usannsynlege utfallet over å måtte lage meir unntak i reglane. Kvinnherad Brettspelklubb oppdaga altså ein aldri så liten bug i spelet.Elefantreglane
Elefantreglane/rebellion er nok det som er vanskelegast å gjenoppdage i spelet etter å ikkje spele det på ei stund. Eg oppsummerer litt, men håpet er nok heller at dette blir lest om spelet blir dratt fram etter lang tid og at det blir gjort eit forhåndsstudie på elefantreglane før spelet. Elefanten har ein hovudfunksjon, og det er å varsle det neste indiske angrepet. Ofte vil elefanten flytte seg etter eit angrep. Om sist angrep var eit indisk imperie som tok ein nabo, skal elefanten bli igjen i regionen han var (Imperial Ambitions) og finne seg eit nytt mål etter symbol og klokke-retning som ikkje skal vere eit lite flagg. Om det ikkje finnes fleire regionar igjen uten småflagg (Fully formed Empire), skal elefanten vere på grensa til regionen der symbolet stemmer men peike baklengs slik at dette signaliserer frigjøringsangrep. Ellers vil elefanten alltid flytte seg til regionen som står på baksida av det neste eventkortet. Om denne regionen har eit lite flagg, skal elefanten alltid peike mot hovudstaden sin som frigjøringsangrep. Om regionen er Engelsk-kontrollert skal elefanten ikkje peike ut av landet men stå inni landet for å indikere eit opprør er på veg. Om regionen er ingen av delane, så er det symbol/klokkeretning-reglar som teller. I tillegg skal elefanten justerast dersom det er endringar som skjer. Dersom eit område blir indisk med elefanten midt inni landet (kan skje via foreign invasion), skal elefanten peike mot sirkel. Dersom England tar over området til elefantrumpa, skal elefanten flyttes til midten av landet.Forsvar
Når vi blir angripe eller det kjem eit opprør, skal det ikkje trillast forsvar. Forsvar skjer via at kommandanten exhaustar ledig krigskapasitet. Det blir ingen looting og ingen dør dersom regionen blir forsvart. Men kommandanten får likevel ein trophy.Følgeopprør
Dersom det blir eit angrep mot england eller eit opprør i ein av regionane deira, skal det bli oppfølgingsangrep i alle regionar med unrestkubar.Fleire ting som kommandanten kan gjere
Ein mulighet som eg ikkje var klar over er at kommandanten kan angripe innad i eige territorie for å fjerne kubar eller for å opne marked. Dette er jo positivt for firmaet. Men kva kan kommandanten tene på det? Det set jo kommandanten og offiserar i fare fordi dei må trille. Men fordi alle angrep har minimumloot på 1 for kommandanten og 1 per offiser, så får alle som deltek pengar. I tillegg får kommandanten ein trophy.—
Eg kan som tilleggskommentar seie at John Company er eit spel eg likar veldig godt. Marius hadde ein negativ holdning, sikkert fordi valgene vi har i spelet er begrensa og gevinstane er usikre og utydelige så det oppleves kanskje som ein stor admin-maskin som vi er fanga i. Adminen blir mindre dersom me speler det oftare. Siden eg hugsa mest av reglane er det nok eg som best ser økosystemet som utspeler seg på kartet. Elefanten lagar ein historie om indiske imperier som først vokser og så kollapser. Det økonomiske gevinsten for å drive kolonivirksomhet i India er i gjennomsnitt lønnsom, men fordi vi som individer i systemet ofte er motivert til å tjene oss sjølve så ligger det i korta at prosjektet om å utnytte India mest sannsynlig vil svikte i alle fall litt. Dei som mest direkte vinn på koloniseringa er presidentane, governørar, kommandantane, writers og offiserar. Den øvre fløyen i firmaet får derimot ingenting. Innteninga deira må skje via bestikkelsar eller at dei favoriserer sine eigne lenger nede i systemet. Korrupsjonen er det som gjer at firmaet ikkje klarer å demme opp mot opprør og events og at potensiell firmainntening ikkje blir utnytta. Makta til prime ministeren over alle sin privatøkonomi er også morsom saman med alt det rare som er blant lovene.
Eg trur hovedbegrensingen til spelet er at det ikkje er automatikk i at spelarane oversikten på kva som foregår. Spelet står og faller på at du veit kva som er verdt å forhandle om og at motparten i forhandlingen også forstår kva som er på spel. Om ikkje det beste spelet til Cole Wehrle, er det i alle fall det spelet som best gjenspeiler hans eigen design-stil.
Eg kan ta ein kikk på firm-reglane. Sist eg såg på dei for mange herrens år siden vurderte eg dei reglane som inkompatible med oss når det gjeld kompleksitet, spesielt fordi det var basisreglar (f. eks events) som vi ikkje var heilt trygge på og vi visste ikkje kva vi holdt på med generelt. Kanskje vi er smartare no?
Leste nettopp gjennom firmareglane. Det er litt knot, men det kjem ikkje i gang før litt uti spelet og berre dersom me stemmer på det. Firmaene kjøper båter anten frå John Company eller frå shipyards og bruker dei til å handle i India. Fordi monopolet er brutt så kan det føre til litt mindre inntening per båt. Det går an å kjøpe aksjer i andre sine firma og ta del i innteningen, som også kan føre til at andre kan overta styring via hostile takeover. Om firmaet går under, så kan familiemedlemmer havne i debtor’s prison. Aktiviteten gjer det også mulig å pensjonere folk uten å gå gjennom John Company-systemet. Det er kanskje hovedgevinsten bak å ha aksjer i eit firma. Knotet ligg helst i mikroreglar som ligg i systemet. Det er små unntak og begrensingar som er vanskelege å hugse og som alle må ha litt kontroll på. Eg er usikker på kor godt dei står forklart på spelerbrettet eller på player aids.
Testspeling med 6 personar med firms:
Spelet gjekk i stor grad “som vanleg”, men totalopplevelsen ved bordet var at spelet tok for lang tid og at det kanskje ikkje var så mykje å gjere på. Klokka tilsa noko liknande der vi i praksis starta rundt 1830 og gav opp etter 4 av 7 rundar kl 2230. At spelet skal vare i 7 timar er nok neppe meininga. Årsakene er fleire, men hovedsakleg handlar dette om at vi ikkje har spelet i blodet. Detaljane må slås opp, event-stokken er litt vanskelegare enn vi ønskjer og dei opplagte vala er ikkje så opplagte. Vi kjem nok aldri til eit punkt der alle ved bordet er opplyste nok eller hugsar spelet bra nok. Tematikken går også litt vekk når spelarar koplar av i eventfasen og når dei ikkje skal gjere ting sjølv.
Men, optimisten i meg trur at spelet kan leve eit godt liv når vi speler med introscenariet. Då er det berre 5 rundar. Det blir ein smidigare start og første turen blir ikkje så intens med governøraktivitet, opiumhandel og angrep på veg. Då er det kanskje lettare å kome inn i eit felles modus der firmaet sine behov er meir openbare slik at kvar stasjon på rundetrackeren ikkje blir ein lang tankeprosess.
Vi var 6 spelarar, som eg ikkje er hundre prosent sikker på om får spelet til å ta meir tid, men det gjer i alle fall at eg mister oversikt over kva spelar som har den eller den fargen, og kva dei spelarane sine mål i spelet burde vere. Ei mindre gruppe på kanskje 4 er meir fornuftig enn 6. Det hjelper nok også å berre ha spelarar som er meir positive til konseptet frå starten. Dette er eit spel som er lur å dra fram når spelergruppa stemmer med spelet istedenfor å berre vurdere spelerantal. Då er kanskje opplevelsen mindre fragil.
Firma-delen fungerer eigentleg ganske dårleg i forhold til det som er våre utfordringar med spelet. Firma-fasen tek litt meir tid enn han burde fordi det skjer mykje forskjellig då, og desse gjeld eigentleg berre for dei som vil ha noko med firma å gjere. Firma opererer som eit lite mini-John-Company inni spelet, men vikler komplikasjonar inn i regionspresidentane sine fasar som allerede er samansatte. Timingen på firmating er i utakt med resten av spelet. Både mulighetane, gevinstane, fallgruvene og motivene i firmasystemet er vanskelege å oppsummere med nøyaktighet. Gevinsten som er “unik” er at du kan få ein pensjonering av å vere investor, som betyr at du kan få kort, som kanskje ellers er vanskeleg å få til. Firmaet fungerer berre når handelen går som den skal, og når det først svikter blir det ein død investering som gir litt minuspoeng til alle involverte. Utfordringen for motspelarar er å kunne se forskjell på eit sunt firma og eit som er i ein dødsspiral i forhold til overtagelse og investering. Det er relativt umulig når firmareglane ikkje er lett tilgjengelig for alle.
Eg likar spelet godt i teorien, men eg har vanskeleg for å sjå at det når sitt fulle potensial hos oss. Eg håpar å sjå innlegg som kan auka optimismen.
Som ein av dei som kanskje va litt negativ til spelet, så tenkte eg å slenga inn ein kommentar.
Tematikken og settingen synest eg er veldig spennende. Balansen mellom penger til firma og penger i lomma er også bra. Fasen fra guvenør til opium i Kina er også spennende og kan medføre morsomme ting som skjer underveis.
Det punktet spillet rakner for meg er slutten av runden. På events dett eg heilt av som medfører at upkeep, inntekt osv er uinteressant fordi eg då allereie er lei.
Mulig siste del av en runde blir bedre med mer speling og bedre kontroll på reglene. Er også mulig det kan bli mer interessant med færre spillere, sjølv om eg ikkje trur antall spillere vil ha så mykje å sei for høg spilletid.
“Eg håpar å sjå innlegg som kan auka optimismen.”
Mitt vetle bidrag til dette: Eg er med igjen!Men som du seier; med fire spelarar, og med spelarar som er “klare” for å spele det. For det er masse her å like! Me spelte fire timar sist. Eg begynte utan nokon posisjonar i det heile, men klarte med svindel å klore til meg opiumshandelene. Det var til gjengjeld einaste posisjonen eg hadde heile spelet, og det involverte å trille terningar éin gong kvar runde og håpe å få 1 eller 2. Likevel hadde eg det gøy. Det er få, truleg ingen, andre spel eg hadde sete “utanfor” i så lang tid og berre sjå på at alle andre spelar og gjer sine ting. Dette fordi John Company legg opp til avtalar, trugslar, svindel og påverknad i ulike former, og dét kan eg gjere, sjølv om eg ikkje har posisjonar. Og når me blir flinkare på dette, kjem nok også “promissory notes” meir i bruk, som ikkje kom på bordet i det heile sist.
Så: Fire innstilte spelarar, introscenario, dropp private Firms, og ha ei innstilling til spelet om at ting også må skje “utanfor” brettet, slik eg og Marius dreiv avisene våre og hadde store oppslag om “War Hero!”, “Disgrace!!” og andre framsidetitlar.
Ein liten ekstra ting med 1758-scenarioet som blei feil. Det skal berre vare i 5 rundar og ikkje 7. Så vi var berre ein runde unna å bli heilt ferdige. Ein annan ting om firms er at dei får ein gratis handel når dei handler, som gjer dei litt betre til å tene penger enn mitt håplause forsøk.
- You must be logged in to reply to this topic.