Debrief, speling 13.05.25
5 Spelarar, alle utenom meg speler det for fyrste gongen. Me begynte med å faksjonslojalitet der 2 spelarar valgte Afghanistan, 2 valgte England, 1 valgte Russland. Lojalitetane holdt spelet ut, men det var på fleire punkt aktuelt for spelarar å snu til ein annan faksjon. Altså var det litt tilfeldig at vi blei ståande der vi stod lojalitetsmessig.
Spelet gir eit rikt handlingsrom der du har mange valg og kvar beslutning har sine fordeler og ulemper. Kortsiktig gevinst og langsiktig planlegging står ofte som valg som ikkje er openbare i det øyeblikket du må gjere turen din. Og etterpå sit du og lurer på kvifor du mangler alle verktøyene du treng for å ha framgang.
I “toar-alliansane” var det ofte ein junior-partner som sakka utviklingen med intern maktkamp og gjorde det vanskeleg for faksjonen å lykkes. Og då har den som står aleine litt meir spelerom fordi dei har i praksis monopol på mange av korta og kan fokusere på eigenutvikling framfor krig eller innflytelsessamling.
Spelet lever også sitt eige liv som spelarane må navigere seg gjennom. Denne kvelden var politikk-modusen i spel mykje av tida som begrensa krigføring til fordel for oppbygning og skattelegging. Det gjorde jakten på influence vanskeleg med ein litt meir døyva maktkamp. Men dette kunne vore annleis om korta i spelet favoriserte andre modusar. Då hadde det fort blitt blodbad og smerte.
Spelet er fantastisk bra, men måten spelet potensielt deler ut poeng er kanskje eit svakt punkt som vil plage spelet ein gong innimellom. Det er godt mulig å kome i situasjonar der du ikkje har mulighetar til innpass til å sanke poeng eller mulighetar til å leite etter seier. Poengene kjem ut i brutale mengder som gjer at for å innhente dei som ligg foran, ber spelet om at du har ei lang sjekkliste av umulige ting du må få til og umulige situasjonar som må oppstå. Kva gjer ein i eit spel der ein ikkje kan vinne eller få framgang? Mot slutten kan dette vere ein tilstand som kan vere til stades i mange runder. Kanskje du kan argumentere for at spelaren burde spelt “betre” i starten? Gangen i spelet er derimot vanskeleg for spelaren å styre, så eg er usikker. Det går fint an å havne i ein håplaus situasjon sjølv om du speler heilt ok.
No har me hatt ein hyggelig kveld, og eg trur ordet Pax ikkje lenger har same uhyggelige effekten på stemningen. Det har nok ein profil som gjer det litt nisje-prega, men eg ser heller ikkje vekk ifrå at det kan bli ein gjenganger fordi det er ein ganske variert opplevelse. Det krever likevel at me er i humøret til å spele reaktivt på heile spelduken med alle motstandarane. Å “spele sitt eige spel” i Pax Pamir vil gi lite glede.